Lisa – deelnemer

Ik ben Lisa De Roover en ik ging mee als lid op de 24th World Scout Jamboree in West-Virginia.

Mijn avontuur begon op de Heizel waar ik met verschillende units verzamelde om te vertrekken naar Schiphol. Aangekomen in Nederland, vlogen we naar onze bestemming: Amerika! Onze voorreis was hierbij ook begonnen. We bezochten New York, Washington en West-Virginia. The Empirestate Building in NY, the White House in Washington en slapen onder de sterrenhemel in West-Virginia.

Na een week vol plezier met mijn unit in de Amerikaanse grootsteden kwamen we aan in The Summit Bechtel Reserve. We konden al van ver opmerken dat we het terrein naderden. De honderden bussen vormden 1 grote file op de pechstrook. Na een tijdje wandelen kwamen we aan op op onze kampplaats en zagen we dat al onze tenten al waren opgezet door onze buren.
De volgende dag stond de grote openingsshow op het programma. Iedereen maakte zich klaar en kleedde zich om in perfect uniform. Alle mensen met verschillende uniformen en vlaggen in een grote mars naar het hoofdpodium zien stappen gaf mij kippenvel. Het samenhorigheidsgevoel dat je voelde, iedereen is anders maar toch hetzelfde, want iedereen is een scout.
De openingceremonie werd geopend door Lebo M en zong een van zijn bekendste hits, Circle of Life. De show eindigde met een dronespectakel.

De volgende dagen leerden we onze buren beter kennen, we kwamen te weten dat de unit naast ons uit drie verschillende landen bestond, Suriname, Curacao en Costa Rica. Met 2 van de 3 landen konden we dus gewoon Nederlands praten! De andere unit die naast ons zat waren Amerikanen, en met 1 van hen heb ik nog steeds contact! Het leren kennen van andere culturen was fantastisch, op bezoek gaan bij een van de weinige Marrokaanse units en daar Arabische liederen proberen meebrabbelen, proeven van verschillende buitenlandse gerechten en de verschillende feestjes in de eettenten van bijvoorbeeld Brazilië en Nederland, en het te weten komen dat er mensen zijn in het franssprekend deel van Canada die geen Engels kunnen. En niet te vergeten, de basecampbashes waar verschillende bands optraden en je vooral aan de oplaadpalen veel nieuwe mensen leerde kennen.

Mijn Subcamb, C2 organiseerde een voetbaltornooi waarbij elk land die zich had ingeschreven het moest opnemen tegen de verschillende landen die werden opgedeeld in 3 poules. Mijn unit won de poule en moesten dus uiteindelijk de finale spelen tegen Chili en Portugal. Iedereen was aan elkaar gewaagd, elke match eindigde op 0-0 en door het ondergaan van de zon moesten we een nieuwe datum vinden om de finale te spelen. Deze vonden we uiteindelijk niet meer en we deelden de prijs.

Tijdens de middenshow daalde het bekende tv-gezicht Bear Grylls op het hoofdpodium neer! Met veel ongeloof luisterde ik naar zijn speech over hoe scouting, wij als kinderen van 14 tor 17 jaar, de wereld zal moeten verbeteren.

Op het kampterrein zelf was er heel veel te doen, de contingenttenten die je kon gaan bezoeken en de verschillende activiteiten. Het boogschieten, raften, hoogteparkour, escaperoom, de big zip, kajaken, waterparkour etc. Te veel om allemaal op te noemen. Tussen de activiteiten door maakte ik dan ook tijd om badges, t-shirts en dassen te ruilen. Het ruilen van gadgets vergat ik in het begin vaak omdat ik meestal activiteiten wilde doen, maar dan raakte ik aan de praat met anderen en vond ik het jammer dat ik met hen niks had kunnen ruilen omdat ik het gewoonweg alweer vergeten was. Verschillende scoutsers maakten er een soort winkeltje van om al hun gadgets te wisselen. De laatste dag viel dat vooral op want er waren veel mensen die veel gadgets over hadden.

Na de vele herinneringen die gemaakt werden was er de slotshow, er was een uur vertraging door de vele bliksem en daarna sprak de voormalige secretaris generaal van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon, ons toe.
Een beetje later waren er optredens van Pentatonix en Light Balance. Het einde van de slotshow deed me beseffen dat mijn jamboreeverhaal er bijna op zat en dat maakte me een beetje emotioneel, mijn unit was een zeer hechte groep en ik vind het zeer jammer dat ik hen niet vaak meer zal zien na die 20 dagen, 24/24 samen zijn.
Die avond zelf nog vertrokken we met de bus naar de luchthaven van Washington. Daar namen we afscheid van de mensen uit mijn unit die een nareis deden met hun ouders. Eenmaal aangekomen in Brussel namen we een laatste foto met ons unit en namen we afscheid. Ik heb nog heel veel contact met de mensen uit mijn unit en ik hoop dat deze vriendschappen nog lang zullen blijven bestaan. Het was een ervaring dat ik nooit zal vergeten.

Lisa